6 na taon ng nakakaraan ng pumasok ako sa bagong yugto ng aking buhay (ang lalim!), ang buhay kolehiyo. Siyempre, nakakakaba na medyo exciting din naman. Tulad nga ng palagi kong sinasabi, laking pasasalamat ko at nakasama ko pa rin hanggang college ang ilan sa mga kaklase ko noong elementarya at high school, kaya medyo nakapag-adjust ako ng mabilis sa buhay kolehiyo.

Block AT3 kami noon (except sa pinakakainisan kong subject na PE). Kaya ayun, yun na ang tawag namin sa amin as a group… AT3 (As if kami lang sa buong kasaysayan ng Mapua ang naging section AT3 noh? Hehehe…).

Nakakapanibago talaga noong una kasi galing ako sa all boys school kaya first time ko talagang makakapag-mingle sa mga babae. Pero masyado yatang maganda ang swerte ko ng mga panahong iyon dahil mababait (masusungit… joke!) naman ang grupo ng mga kababaihan. The same sa mga lalaki, mabuti at mababait naman sila. Siyempre, at first, getting to know each other stage muna. Tapos nun, aminin na natin sa ating mga sarili na may mga tao na tayong kinaiinisan at mga gustong kasama. Minsan naman, eh nagbabago ang ihip ng hangin, yung mga kinaiinisan mo noon, eh makakasundo mo rin pala sa huli. Hindi naman sila naging BI (Bad Influence) sa akin (Baboy Influence lang! Bwahahaha).

Ang bilis lumipas ng panahon, at heto, anim na taon na pala ang nakakaraan. Parang kailan lang. Kahit papaano ay may mga komunikasyon pa rin kami. Nagkikita-kita pa rin once in a while sa kabila ng mga busy schedules.

Masaya ako sa mga tagumpay na tinatamasa nila ngayon. Sana ay maging masaya at maayos ang lagay namin palagi.

Happy Anniversary AT3! May we have many more anniversaries to come!

Isang bagyo nanaman ang gumagambala sa Pilipinas ngayon… si Bagyong Helen. Kaya medyo maulan ngayon dito sa Metro Manila. Pero mas malakas pa rin sa kanya si Bagyong Frank.

Dismayado sigurado ang mga estudyante sa Metro Manila dahil hindi na-suspend ang mga klase nila. Haha. Mabuti na lang! Maiinggit nanaman kasi ako pag wala uli silang pasok. Ang sarap matulog ngayon kasi malamig. Todo pa ang antok ko. Ewan ko ba. Sana weekend na para makatulog naman ako ng mahaba-haba.

Paggising ko pa lamang nung Lunes ng umaga ay medyo ramdam ko ng hindi maganda ang araw ko. Uminit ang ulo ko habang naghuhugas ng mga pinagkainan. Paglabas namin ng bahay ay biglang bumuhos ang ulan. Naiwanan ko pa naman ang payong ko sa bahay (actually, iniwan ko kasi tinatamad akong magdala ng payong). So naki-share na lang ako sa maliit na payong ng mommy ko. Matagal-tagal din bago kami nakasakay ng tricycle. At pagdating sa tricycle, ay doon pa ako sa likod ng driver umupo kaya as expected, mababasa ako ng ulan. Lalong uminit ang ulo ko.

Pagdating pa sa terminal ng mga “shuttle” patungong Ayala, ay super dooper haba ng pila. Matagal-tagal din kaming tumayo. Maraming salamat talaga kay I-Pod. Siya ang kasa-kasama ko sa mga oras na ako ay na-bobore. Kaya kung anu-ano na ang pumasok sa isip ko - mag-aabsent na lang ako. Bwahahaha! Kaya lang biglang nagdatingan ang mga sasakayan. Ayun, nakasakay na din kami. Mabilis ang nasakyan namin, pero late pa rin ako. Okay lang. Nag-overtime naman ako kinagabihan. Bawi na sigurado ang bawas dahil sa aking late.

Naisipan ko na lang dumaan sa SM Bacoor kinagabihan. Okay naman ang biyahe. Tila maluwag yata nung gabing iyon. May nakita akong bus na maluwag. Doon ko naisipang sumakay. Naku naman! Ang tagal tagal naghintay ng mga pasahero! Bumaba na lang sana ako! Tingin ako ng tingin sa relo ko dahil gusto ko pang abutang bukas ang SM Bacoor. Mga 10 minutes before 9pm yata ako nakababa sa SM Bacoor. Tumakbo ako ng mabilis (para akong tanga). Tuwang tuwa ako at nakapasok pa ako sa mall! Pero pagdating sa loob… Wala na. Sinasarhan na ang mga tindahan. Grrr… Naglakad na lang ako palabas. Sino ba ang dapat sisihin? Ang driver ng bus na ang tagal naghintay ng mga pasahero, or ang aking opisina dahil nag-overtime ako?

Kinabukasan (Kahapon), siniguro ko ng dala ko ang payong ko. Maayos naman ang pagpunta ko sa opisina. Tumawag sa akin ang aking ka-opismeyt. Nagphotocopy kasi kami ng super dooper daming mga brochures noong nakaraang gabi (kaya ako nagovertime). Back to back yun kaya super hassle. Kailangan pa naming i-fold para magmukhang brochure talaga. Eh nagloko pa yung isang photocopying machine na ginamit namin kaya lumipat kami sa iba. Ayun, tumawag nga siya at sinabing galit daw yung pinakaboss namin kasi nakita raw niya na may mga naiwan kaming phinotocopy doon sa isang photocopying machine. Magastos daw. Wah! Naiwan yata namin. Pero magagamit pa naman namin yun (hindi as scratch paper!).

Nainis ako kasi nag-magandang loob na nga ako, eh parang hindi pa maganda ang kinalabasan. Hay. Nadepressed ako for a while kaya muli kong nabisita tuloy ang Jobstreet at Jobs DB. Haha. Basta.

Anyway, naisip ko na lunch break na lang kahapon ako lalabas para pumunta sa Watson upang bumili ng mga kaartehan ko sa katawan. Medyo umaambon ambon na ng paglabas ko. Tinamad na akong bumalik sa opisina para kunin ang aking payong. Hala! Galit yata talaga ang ulap sa akin at bumuhos ang napakalakas na ulan!

Dahil sa ayokong ma-late, ay inunti unti ko na ang lakad pabalik sa opisina kahit medyo nababasa na ako. Hindi naman ako super basa kahapon. Pero alam kong giginawin ako pagdating sa opisina. Salamat at maganda naman pala ang nadala kong jacket kahapon.

Asar na asar ako dahil feeling ko ay minamalas ako. Haha. Pero okay lang, kasi naniniwala ako na ganoon talaga. Minsan talaga minamalas-malas ka, pero after noon, eh swerte naman. Cycle lang ika nga. Pero siyempre, sino ba naman ang ayaw ng palaging swerte diba? Haha.

Kaya kanina ay siniguro ko ng magiging maganda ang araw ko ngayon kasabay ng pag-alis ni Bagyong Helen. Di ko pa nga lang alam kung dadapuan ba ako ng sakit dahil naulanan ako kahapon. Hay, ayokong magkasipon at ubuhin.

Kokology Ep.5: It’s been a long time since I had Kokology. Okay, the long wait is over. Kokology on Rowjielogy is back!

Every once in a while it’s nice to take a break from your busy schedule and experience the world of art firsthand. Some of us go to concerts or plays, some take up dance or musical instrument, others try their hand at crafts. And of course there’s always a trip to a museum…

You are standing in front of a painting at an art museum, hands clasped behind your back as you try to take it in, when a total stranger comes up alongside you and says something to you. Which of the following does the stranger say?

1. “Isn’t that a beautiful picture?”
2. “What do you think of this painting?”
3. “Excuse me, do you have the time?”
4. “You know, I happen to be a painter myself.”

My Answer: #3

Key To Pictures At An Exhibition

When a stranger suddenly speaks to you, there’s always a momentary mix of apprehension and expectancy. In this imaginary scenario, the words the stranger spoke actually reflect how yu react in chance encounters and when meeting others. Your answer reveals what kind of impression you make when meeting someone for the first time.

#1: Your firendly and positive nature creates a great first impression on almost everyone you meet. Your only concern should be that people may not take you seriously at first.

#2: You’re the type who likes to feel out the other person’s temperament before committing yourself to anything. People can sense the hesitancy, and it may color their reactions to you. You won’t step on any toes with your cautious approach, but you may end up living on other people’s terms.

#3: To half the world you seem like an all right sort, but to the other half you look just a little strange. You create a first impression of living life at your own pace and maintaining an individuality that some would call eccentric. You don’t place much importance on what others may be thinking or feeling. For better or worse, therein lies the secret to you.

#4: On first meeting someone, you come across as a little bit nervous and overeager. Maybe you’re just trying too hard to be liked, but the harder you try, the worse an impression you make. Don’t worry so much about making people think you’re great - they’ll like you better if you just loosen up and relax.

Paunawa: Ang blog entry na ito ay walang intensyong manira ng walang sapat na basehan. Ito ay base sa totoong nangyari. Ayoko mang banggitin kung saan eksaktong naganap ang mga sumusunod na pangyayari, ngunit paraan na din siguro ito upang mailabas ko ang aking mga saloobin (at sana ay mabasa ng mga manager nila ito! Haha.). Alam kong medyo mababaw pa ang mga nangyari sa kwento kong ito, pero siguradong meron pang iba dyan na mas malala pa ang naging karanasan.

Kagabi, ay niyaya ako ng balik-bayan kong kaibigan upang kumain. Huli kaming nagkita noong taong 2006. Yun ang una niyang balik sa Pilipinas, pagkatapos mag-migrate ng kanyang pamilya sa states noong taong 1997. Malapit na siyang umalis kaya siniguro ko ng ma-meet siya kagabi. Matagal pa kaming nagdiskusyon kung saan kakain hanggang napagdesisyunan naming kumain sa Krocodile Grill sa Greenbelt. Nakakaengganyo ang mga pagkain sa kanilang menu kaya medyo natagalan din kami sa pagiisip ng aming oorderin.

Kung pagkain lang naman ang usapan, eh masarap talaga ang pagkain. Busog na lang talaga ako kaya hindi ko na naubos ang pagkain. Humingi ang kaibigan ko ng tubig. Binigyan siya. Napatingin lang ako at natawa kasi siyalang ang nabigyan. Dapat pala ay 2 baso ng tubig ang hiningi namin. Kaya humingi ang kaibigan ko ng tubig sa waitress. Sabi  ni waitress, “Wait lang po ha”, with matching masungit na hitsura. Ilang minuto na ang nakakalipas at wala pang tubig ko. Mabuti at hindi pa ako nabubulunan. Humingi na ako sa isang waiter dun. Maayos pa ang pagkakasabi ko na, “Water po”. Sabi niya sige daw. Pero wala pa rin.

Medyo matapang ang kaibigan ko kaya hiningi na niya ang bill at pinatawag ang manager. Akala ko ay giyera ang magaganap pero nag-usap naman sila ng maayos. Sinabi niya ang aming hinaing sa supervisor. Mabuti pa si supervisor at nag-apologize sa amin. Siya na rin ang nagbigay ng tubig sa akin at nagbigay ng bill.

Mabuti at maganda ang mood ko kagabi kasi kung hindi, siguradong gagawa ako ng eksena para malaman ng mga tao na may maling nangyari. Inisip namin ng kaibigan ko kung ano kaya ang problema nila at ganoon ang inasta nila sa amin. Wala naman kaming ginawang masama… Hmmm, Siguro dahil sa diskriminasyon. Puro pormal ang nandoon kagabi. (Siguro dahil mukha din kaming bata. LOL). Okay naman ang suot ko kahapon. Favorite ko nga yung suot ko kahapon. Pormal naman. Hindi naman siguro kami mukhang gusgusin. At higit sa lahat, magbabayad naman kami. Hindi naman namin sila tatakbuhan.

Yun lang talaga ang naiisip kung rason kung bakit ginaganon kami kagabi.

Katulad na lang yan ng kumain kami sa North Park sa COnvergys sa Ayala. Lunch break nun kaya madami talagang tao. Umorder na kami. Basta nauna kaming umorder kaysa doon sa mga tao sa katabi naming table. Maya-maya ay nauna pang dumating ang order nila. Take note, may mga pareho naman kaming inorder eh. Naisip ko, ah siguro kasi dahil naka-casual lang kami noon. Baka, mas prayoridad ang mga naka-pormal na damit. Bakit, hindi ba kami magbabayad?

Sa asar ko, eh alam kong mayabang na ang dating ko, eh sinabi ko sa mga kasama ko, “Ilabas niyo nga ang mga pera niyo. Baka akala nila hindi tayo magbabayad.”

Ayoko mang isipin pero naiisip ko na baka diskriminasyon ang dahilan kung bakit nangyari ang mga yun. Nakaka-offend. Nakakawala ng respeto sa sarili.

Tulad ng lagi kong sinasabi, sa totoo lang, may soft spot talaga sa akin yung mga waiter, waitress, cashier, etc. That’s why I don’t look down on them. Kaya lang minsan pag pinakitaan ka kasi nila ng hindi maganda, eh nakakainis talaga. Katulad na lang yan doon sa nangyari sa akin sa SM Bacoor. Twice na akong tinatarayan ng cashier doon sa bilihan ng load. Eh wala naman akong ginagawang masama.

Kaya tama lang na minsan magsalita tayo kapag pinapakitaan na tayo ng hindi maganda, pero as much as possible, sa mapayapang paraan.

Isang nakakagulat/nakakainis/nakakaiyak/nakakapanlambot/nakapanlulumo na balita ang aking narinig at napanood sa telebisyon kaninang umaga. Tataas nanaman ang pamasahe! Aba, parang kailan lang mula noong huling nagtaas ng pamasahe ha. Nag-aadjust pa rin nga ang iba sa bagong pamasahe tapos tataas nanaman?!? And as the famous quote says, “Sweldo na lang ang hindi tumataas!”.

Sa bagay, hindi mo rin masisisi ang mga namamasada dahil sa halos araw-araw na pagtaas ng presyo ng langis. Nagulat nga ako noong Sabado na ang isang litro ng Caltex Gold ay nasa 61 pesos na! Grabe talaga. At ano pa nga bang magagawa nating mga commuters? Edi sumunod sa bagong presyo. Siyempre, wala ng ibang paraan upang makarating tayo sa ating pupuntahan. Hindi na nga natin alam kung paano tayo magbubudget tapos heto nanaman. Kailangan nanamang mag-adjust.

Ang minimum fare na naabutan ko ay 1.50 pesos. Noon, sa 3 piso ay makakarating ka na ng Parañaque mula Cavite. Eh ngayon, ni wala pa yun sa kalahati ng minimum fare.Nung tumaas ang pamasahe na wala pa sa limang piso,ay medyo okay lang. Nang umabot na ito ng 5 piso pataas, ay nakakaalarma na talaga. Kapag umabot pa yan ng 10 piso, ay mapapaisip na talaga akong mangibang bansa.

Sa ibang kwento naman, kahapon ng umaga ay nakaramdam ako ng parang umuuga. Inisip ko na lindol, pero hindi ko pa rin masyadong pinansin. Maya-maya ay parang malakas na yata, kaya napatingin ako sa kalikod ko dito sa opisina. Halos karamihan sa amin ay nag-react na. Natatawa pa ako sa kwento ng ka-opisina ko. Tinawagan daw niya ang isa naming officemate.

Tinawagan ni Officemate #1 si Officemate #2.

Officemate #1: Ui, lumilindol!
Officemate #2: Huh? Saan?
Officemate #1: Dito, sa office!

(Hahaha…)

At speaking of lindol, kalat na kalat ngayon ang prediksyon raw na lilindol sa Pilipinas sa July 18, 2008 na may magnitude na 8.1. Ito raw ay ayon kay Juseleeno Nobulega Daroose at kay Nostradamus. Kamakailan rin ay nabalita ring lilindol ng malakas, ngunit hindi naman totoo.

Nakakakaba ang mga ganyang klase ng balita. Pero dapat nga bang paniwalaan? Scientifically, hindi raw talaga nahuhulaan kung kailan lilindol. And only God knows what will happen diba? So pray lang tayo, have a strong faith and trust in God that na hindi mangyayari ang earthquake na yun. It can happen anytime naman talaga eh, pero ipagdasal na lang natin na hindi mangyari.

Produkto nanaman siguro ito ng mga taong walang konsensya na nagpapakalat ng kung anu-anong mga balita para manakot. What’s the point of disseminating this kind of wrong information? Hindi ba sila nakokonsensya sa ginagawa nila? Sana maramdaman nila yung takot na idinudulot nila sa ibang tao, at sana yung mas malala pa.

Kung totoo mang hula yon, then fine. Kaya nga hula eh. Hindi mo alam kung totoo o hindi. Naalala ko tuloy ang isang hula raw ni Nostradamus noong taong 1999 na magugunaw na raw ang mundo noong isang araw ng taong iyon. Well, year 2008 na po.

Noong Biyernes ng gabi ay sabay kaming umuwi ng aking Mommy. Dumaan muna kami sa SM Makati parang mag-window shopping. Kumain muna kami ng dinner, na lasang lasa ang MSG. As usual, kapag nakakain kami ng MSG, ay siguradong aantukin kami.

Ganun na nga ang nangyari, pagdating sa intersection ng EDSA at ng Taft ay papikit-pikit na ako. Wah, ang sarap matulog. Feeling ko nga ay napapasandal na ako sa katabi kong babae kaya naglulumandi siya at parang pinandidirihan ako. Hello girl, dalawang beses na akong naliligo nung gabing iyon.

Maya-maya ay nagising ako at napansin kong lagpas na kami. Siyempre, hindi dapat magpahalata sa mga tao. Ginising ko si mama, sabi ko lagpas na kami. Hindi muna siya naniwala hangga’t napansin nga niyang nasa Imus na kami. Asar tuloy! Nag-jeep pa kami pabalik. Sayang ang 16 pesos.

Yan ang story #1. Ito naman ang story #2. Kinabukasan ay niyaya ako ni mama na pumunta sa Robinson’s Imus. And as expected, maiinis ako sa parking lot nila na napakagulo. Walang binatbat sa parking ng SM Bacoor. I swear, hindi talaga organized ang parking nila.

Nag-ikot-ikot kami ni mama. Maya-maya ay may lalaking lumapit. 10th anniversary na daw nila kaya sila may promo. Pinabunot si mommy sa mga hawak niyang papel. Binuksan ng lalaki sa harapan namin. Nanalo raw kami ng Door/Window alarm. Pinapasok kami sa store nila… “HOME SONIC” ang pangalan ng store. (Kaya sa mga magagawi dyan sa Rob Imus, eh iwasan niyo ang store na yan kung ayaw niyong masayang ang oras niyo!)

Nagtaka ako at bakit kailangan pang pumasok ng mommy ko sa loob ng Home Sonic na yun kung ibibigay lang ang door alarm. Pinaupo si mommy sa isang massager chair. Naamoy ko na na nagbebenta pala sila ng mga produkto. Kumbaga parang home tv shopping right in front of your face.

Maya-maya ay nag-demonstrate na sila ng induction cooker at cookwares na binebenta nila. Yah, na-amazed naman ako pero hindi ako magpahalata. Baka kasi sabihin pa nila ay interesado kami. Nagkunwari na lang akong nagtetext. How I wish may magtext sa akin ng oras na yun. Fiendly naman ang mga tao doon (na halata mo namang medyo plastik kasi nga bebentahan ka nila ng produkto). Umiral nanaman ang pagkamasungit ko kasi may babaeng humawak sa balikat ko habang iniinterview ako. Naku, kelangan pa ba akong hawakan doon? Nakakaasiwa kasi.

Tulad nga ng sabi ko, para akong nanood ng Home TV Shopping na live right in front of my face. Parang nakakita at nakarinig ako ng mga magical words na “But wait! There’s more!”. Ang scripted talaga ng dating nila. Maya-maya ay pinabunot nanaman kami. Ako na ang pinabunot ng mommy ko. Ang suwerte dahil 2000 pesos GC ang nakuha namin, plus, makukuha pa namin ang massage chair. Nagtilian ang mga babae at mga bading sa loob ng Home Sonic. Tinitignan ko ang iba. No reaction ang iba. Lalo kong nafeel na scripted ang lahat. At yung babae ay panay nanaman ang hawak sa akin. Hello girl, hindi ako nagfifeeling na may gusto ka sa akin. Wag na lang sanang plastik.

May lumapit na bading. Eto na ang ma-ala “But wait! there’s more!” na eksena. Sabi niya, “Hindi lang po yan ma’am! Dahil bibigyan ko pa po kayo ng…” Pumunta siya sa stock room at paglabas ay may dala dala ng isang kahon. “multi-purpose cooker!”. Nagpalakpakan nanaman ang mga tao at naghiyawan. 3 produkto na ang ibibigay sa amin: massager chair, multi-purpose cooker, at isang procukto na pang-mukha. Ayaw ko pa ring magpahalata na na-eexcite ako, pero iniisip ko na din kung saan namin ilalagay ang mga napanalunan namin.

Dalawa lang ang iniisip ko ng mga oras na yon. It’s either may kailangan pa kaming bilhin para makuha ang mga napanalunan naming produkto, or lalabas si Michael V. at sasabihing “Yari Ka!”. At heto na nga ang catch… Kailangang may bilhin raw kami from a list of products na super expensive naman. In fairness, good offer nga siya pero hindi naman namin kailangan ang mga iyon. Hindi pa tapos ang usapan nila ay tumayo na ako at lumabas sa sobrang inis. Tutal, parang bastusan na naman ang nagyari. Mabuti na yung umalis ako agad dahil baka makatikim sila na maaanghang na salita mula sa akin. Matapos ang ilang minuto, ay lumabas na din mommy ko. Mommy ko na ang nagsermon sa kanila. Pero nakuha pa rin naman namin yung door/window alarm (na nakita ko sa everything 88 at 55 store). Wow, ma-aapply pala dito ang kasabihan, “sa kinahaba-haba ng prusisyon, sa simabahan din ang tuloy”.

Nag-SM Bacoor na lang kami pagkatapos para maalis ang inis. Speaking of SM Bacoor, nainis nanaman ako kagabi ng bumili ui ako ng load. Well, may mali din naman ako kasi nakikinig ako sa mp3 habang bumibili kaya hindi ko marinig ng maayos ang mataray na cashier. Sinabi ko “Globe 100 po.” Actually, minukhaan ko muna kung siya ba yung nagtaray sa akin noon. Kasi kung siya, ay malamang sa iba na ako bibili or back with a vengeance ang drama ko. May tinanong siya. Di ko masyadong narinig. Umoo na lang ako. Ah, tanong pala niya ay “Sa celfone?”. Aba, nagtaray ang lola mo at tinuruan pa ako na yung binibili ko raw ay pang-celfone.

“Ah ganun ba miss??? Sorry ha? Hindi ko kasi alam ang binibili ko. Maraming salamat at tinuruan mo ako!”. Inisip ko na lan na malamang ay pagod na siya sa trabaho niya… pero teka, ako rin naman pagod na nung oras na yon ah! Galing pa akong Makati! Pagod na din ako! My gosh! Kailangan ng ibang mga taga-SM Bacoor ng Customer Service Training! Paging management!!!

Naman. Parang bago pa lang ang blog ko at ngayon pa lang ako nagpapakilala ah. Hahaha. Well, sa mga walang sawang napapadaan sa blog ko, maraming salamat. Sa mga bago pa lamang, ay welcome po sa aking blog. Ang mga blog entries ko ay makikita sa WordPress account an sa Multiply account ko.

Ewan ko ba kung masyado ko bang dinaramdam ang bagong subtitle ng aking blog na “Back To Basics” kaya heto at “introduce myself” nanaman ang drama ko. Well, siguro dahil for more than a year ay nag-nose bleed ako sa kakapost ng mga ingles na blog entries. Hindi ko naman pinagsisisihan dahil kahit papaano ay napraktis ang aking English. Pero I bet, sangkatutak ang wrong grammars ko. Haha. Nag-feeling lang siguro ako na magaling ako sa English. Haha.

Anyway, tulad nga ng titulo ng blog entry na ito, ako po si Rowell Cruz, a.k.a. Rowjie. Nickname ko na ang Rowjie since bata ako. Ayaw ko talaga yun gamitin noon. Ewan ko ba. Pero ngayon ay ginagamit ko na siya, particularly sa internet. Pero Rowell pa rin naman ang tawag sa akin sa personal.

Ako ay nagtatrabaho bilang isang mapagpanggap na Web Developer. Haha. Boring ang trabaho ko minsan, lalo na pag tinatamad ako. Pero enjoy naman pag sinisipag ang katawan ko. Mahiyain ako, kaya asahan mo ng napakatahimik ko. Pero tulad nga ng sinasabi ko, pag palagay na ang loob ko sa isang tao, eh iingay na rin ako.

Isang araw ay narealize ko na ang plastik ko pala. Bakit kamo? Mukha akong camwhore, or should I say camwhore talaga? Haha. Mula nung nagkaroon ng Friendster at kung anu-ano pa, ay isa ako sa mga todo pose sa pictures para ipost sa Friendster. Hindi lang yon, “thank you photoshop” din ang drama ko kasi ineedit ko muna ang mga larawan ko… pinapakinis ang balat… tinatanggal ang mga di kanais-nais sa balat. Noong kolehiyo kasi ako ay para akong tigyawat/taghiyawat na tinubuan ng mukha. Gusto ko sanang isipin na nasa puberty o adolescence stage pa ako noon kaya lang parang tinodo naman yata sa akin. At least, hindi ko naman pinagdusahan ang pagkakaroon ng bad odor. Haha. Salamat sa aking deodorant na Safeguard.

Marami na akong sinubukang mga produkto noon, pero lalo pang lumala. After ng college, ay laking pasasalamat ko at nalagpasan ko na ang madilim na nakaraan na yun. Meron pa rin namang mga pimpols pero hindi na yung over. Kontento na ako sa ganito. Feeling ko ang kinis kinis ko na, pero hindi pa rin naman. Hahaha. Wag na lang titingin sa salamin. Ayun, parang natanggap ko na din sa sarili ko ngayon na maarte talaga ang balat ko.

Nakakapagod na din ang pagpapacute sa pictures, hindi naman cute. (At nakakapagod na din ang pagophotoshop ng mga pictures noh!). Well, siguro tapos na din ako sa stage na yun. Time to be matured ika nga. Siguro ginagawa ko yun dahil masaya pag nakita mong mataas ang number of views mo sa friendster at maraming gustong i-add ka as their friend. Teka, hindi ako bitter ha? Haha. Nagsawa na rin siguro ako kakapanggap. Time to be true to myself na siguro, pero at the same time, proper care na din sa sarili ko.

Ayan. Camwhore na kung camwhore, pero hindi ko naman pinageffortan ang pagpopose dyan sa larawan na yan. Hehe. Siyempre, pinapakilala ko ang sarili ko kaya kailangan ko ng latest picture. Ang katabi naman ay isang obvious na ginaya sa album cover ni Jason Mraz na “We Sing, We Dance, We Steal Things”. Ganyan ang concept nun. Simple lang pero impressed talaga ako sa idea na yun. Kamukha ko ba yung nasa drawing? Hehe.

O siya siya… Sa mga susnod na araw ay gagamitin ko na talaga ang aking cam para maging exciting naman ang blog ko. Hehe. At madami-dami pa din akong ikulwento na kung anu-anong mga bagay! Salamat!